Vanmorgen werden we rond 4:45 wakker van een groep Fransen (leeftijd 60+) die bezig was zich voor te bereiden voor de dag: ontbijt maken, douchen, luidop praten met elkaar etc.
Peter en ik kwamen rond 5:30 tot de conclusie dat verder in bed blijven geen zin had. We besloten daarom om ook op te staan. Om 5:55 stonden wij bepakt en bezakt buiten. Het was nog donker (de zon gaat hier op het moment rond 6:45 op). In het licht van de volle maan zijn wij op pad gegaan. Soms was het wel wat zoeken en uitkijken op de schemrige bergpaden. Voordeel was wel dat het nog lekker fris was.
Na iets meer dan een uur kwamen wij in het volgende dorpje aan. Daar kwamen net de eerste perigrinos uit de albergues om ook aan de tocht te beginnen.
We hebben genoten van een prachtige zonsopkomst in de bergen.
Toen we rond 7:15 bij het Cruz de Hierro waren, met 1500 m het hoogste punt van de tocht, hebben we daar beiden een steentje achtergelaten dat we van thuis hadden meegenomen. Zo hoort het volgens de traditie en wie zijn wij om ons daar niet aan te houden.
Nu is er niet één maar zijn er twee toppen vlakbij elkaar waar je overheen moet. In het dal daartussen hoorden wij opeens Gregoriaans gezang. Blijkt daar een stel oude hippies ook een regufio te zijn begonnen. De stroom komt van zonnecellen en van de accu van een oude Landrover. De sfeer is er erg relaxed. Je kan er koffie, water of vruchtensap pakken en dan mag je bij een collectebus bij de ingang geven wat je er voor over hebt.
Na de tweede top volgde de afdaling naar 500 m. Dat was vaak erg steil. De paden waren soms slecht met veel losliggende stenen. We hoorden hier in de albergue dat er vandaag een Nederlandse vrouw ernstig is gevallen. We hebben zelf voorzichtig aan gedaan.
Het landschap is schitterend: groene weiden met vee, afgewisseld met eikenbossen en velden met bloemen. En steeds de besneeuwde toppen van de Montes de Leon dichtbij op de achtergrond.
In El Acebo, het eerste plaatsje in de afdaling, kwamen we aan rond 10:30. We zijn daar gestopt voor een laat ontbijt: een half stokbrood met daarop een Spaanse omelet (gigantisch ding met aardappels erin). Na de veldvlessen te hebben gevuld bij de dorpspomp zijn we verder gaan afdalen.
Tijdens de afdaling kwamen we door een schitterende onbewoonde vallei. het groen was jong en fris van het voorjaar. verder stond alles in bloei: witte brem, heide, lavendel, thijm, gele brem, paardebloemen, boterbloemen en nog veel bloemen waarvan wij de naam niet kennen. De lucht was zoet van de bloemenlucht.
In Molinaseca aan het einde van de afdaling hebben we in op een terras aan een riviertje bij een oude Romeinse brug iets gedronken. Schoenen en sokken uit en lekker even met de voeten omhoog. Dat was rond 12:30. We waren de bergen over voordat het echt heet werd.
Na ruim drie kwarties besloten we verder te lopen. Dat was een duidelijk voorbeeld van wandelcorvee: 8 km langs een weg zonder schaduw en een temperatuur van 28 graden: afzien!
Rond 15:15 waren we eindelijk bij de albergue van Ponferrada. Peter had het het laatste stuk zwaar net als ik twee dagen eerder op het laatste stuk naar Astorga.
De albergue van Ponferrada is eigendom van de parochie. Het is een zogenaamde donativo. Dat houdt in dat je mag geven wat je kan en wilt missen.
Nadat we ons hadden gedouched zijn we even de stad in gegaan. Als snel kwamen we tot de conclusie dat we de Spaanse dinertijd (vanaf 21:00 op zijn vroegst) niet zouden halen. We hebben dan ook maar twee blikken ravioli en een blik gehaktballetjes gekocht om met name de koolhydraten aan te vullen. In elke albergue is een keuken waar je zelf eten kan klaarmaken mits je ook je eigen rommel opruimt.
Peter heeft niet veel gegeten is vroeg op bed gaan liggen. Hij voelt zich niet erg lekker. Hopelijk knapt hij op van een goede nachtrust. als hij zich morgen beter voelt hebben we morgen een vrij vlakke etappe voor de boeg door de wijnvelden. Zelf ben ik na ruim negen uur lopen (38 km!) door de bergen trouwens ook wel toe aan wat rust.
