Van TriaCastela naar Sarria

Gisteravond eerst wat geborreld in de zon en daarna wat gegeten. Een Duitse en een ZuidAfrikaanse peligrina die we al eerder hadden ontmoet schoven aan. Aan de tafel naast ons zaten de drie (het waren er intussen vier geworden) Spaanse mannen van een jaar of 65 te eten die we ook steeds tegenkomen onderweg. De begroeting met deze mannen worden steeds hartelijker. We zijn nu in het stadium dat we worden begroet met een luidruchtig 'ola hombres' en hartelijk schoudergeklop. Dat is ook het leuke van deze tocht. De band die je krijgt met de medepeligrinos. Na de maaltijd en de nodige lokale borrels, orujo genheten, zijn we gaan slapen. Echter niet dan nadat we de vier Spaanse mannen orujos hadden aangeboden die enthousiast werden aanvaard.
Vanmorgen lekker uitgeslapen. Dat betekent hier om 6 uur opstaan... Na een ontbijt in de bar schuin tegenover onze albergue, gingen we om 7.15 lopen.

Een tocht die grotendeels over zogeheten 'correidoras' gaat. Dit zijn onverharde holle wegen die hier door het landschap lopen. Het landschap is prachtig. Heel groen. Veel eikenbossen, ruisende beekjes, kleine weilanden met vertikale leistenen als afscheiding en bloeiende heide op de heuveltoppen.
Halverwege de ochtend hebben we ergens 'cafe solo grande' gedronken met een stuk Santiagotaart (taart met amandelen). Rond 13.30 waren we in Sarria. Daar hebben we een particuliere albergue gevonden in het oude centrum. De albergue zit in een prachtig oud huis dat van een dokter is geweest. Het doet mij denken aan het huis van de dokter uit het boek 'Liefde in tijden van cholera' van Gabriel Garcia Marquez. Statig met een mooie binnenplaats. De eigenaar nodigde ons uit om vanavond bij de grote stenen schouw gratis zelfgestookte orujo te komen drinken. In het kader van ons onderzoek gaan we dat zeker doen...
Na te hebben gedouched, zijn we wat gaan een een eindje verderop. En wie zaten daar ook te eten? Onze vier Spaanse mannen. We werden nog hartelijker begroet dan hiervoor. Eén van hen, gelukkig degene die met een Engelse is getrouwd, kwam nog bij ons aan tafel zitten voor een praatje. Ze zijn al eeuwenlang vrienden en komen uit Santander. Ze lopen regelmatig met elkaar in de bergen en sinds vier jaar steeds een stuk van de camino. Ze zijn ooit begonnen aan de Franse kant van de Pyreneeën.
Het terras lag aan de camino. Terwijl wij onze chiperones (pijlinktisjes in knoflooksaus) zaten te eten kwamen er meer bekenden langslopen. Een aantal Spanjaarden maar ook onze Venezuelaanse pelegrino.
Vanmiddag hebben we rustig aangedaan om de spieren en pezen een beetje de kans te geven weer op adem te komen.
Morgen volgt ook een korte etappe waarbij wij langs het punt komen waar Santiago nog maar 100 km weg is. Er staat sinds het 150 km punt trouwens elke 500 m een betonnen paal die aangeeft hoever het nog is tot Santiago.