Peter, Vlissingen maandag 19 april
Zo, eindelijk de tijd genomen om mijn eerste stukje voor de blog te schrijven. Na een voorbereiding met hindernissen ben ik zo langzamerhand klaar voor de reis. In de hectiek van alle dag ben te weinig toegekomen aan de voorbereiding. Natuurlijk, spulletjes gekocht, zo nu en dan iets gelezen, elke dag een uurtje lopen met de hond maar dat was het dan wel. Het drukke leven neemt je in beslag en juist daarom verwacht ik veel van Santiago. Alhoewel, ik heb in het verleden geleerd dat je zo iets het beste in kan gaan met de instelling van "we zien wel"en je vervolgens elke dag te "verbazen" om datgene wat je rond je heen ziet. Dus dat gaan we dan ook maar zo doen. Zoals mijn vriend Marc al heeft geschreven kennen wij elkaar al heel erg lang (bijna 40 jaar) en wel van de eerste klas lagere school. Na een jeugd met heel veel windsurfen, lekker stappen, de opleiding HTS en Fysiotherapie zijn onze wegen wat uit elkaar gegaan. Marc woont in Soest en ik woon in Vlissingen. Toch hebben we altijd contact gehouden en zien we elkaar nog een aantal keer per jaar. Toen Marc mij vorig jaar september belde en vroeg of ik mee wilde gaan heb ik niet lang getwijfeld. Natuurlijk eerst overleg met het thuisfront. Annet moet het dan wel even 2 weken alleen doen met 4 kinderen en een hond. Alle steun en een enthousiast "moet je doen". Dus daar gaan we dan, aanstaande zaterdag. Tenminste als de IJslandse vulkaan geen "as in het eten gooit". De fysieke voorbereiding is matig geweest. Door de drukte maar ook door een zweepslagje waarover Marc al heeft geschreven. Vandaag hebben we even gebeld en toen Marc vroeg hoe het met mijn kuit ging kon ik gelukkig zeggen dat het goed gaat: ik kon gisteren al 5 uur in het zonnetje op het terras van de strandtent de Zilvermeeuw in Dishoek zitten. Toch is het gelukt om de schoenen in te lopen en af en toe een wat langere wandeling met onze hond Joep door de duinen te maken. De rest doen we op karakter en nogmaals: we zien wel.